عربهای جاهلیت و زنده به گور کردن دخترانشان.مایه ننگ بودن آنها برایشان باعث شرمساری می بوده وحتی پس از اسلام هم این رویه اندکی تعدیل شد.اما هنوز آن نگاه بر سر دخترانشان سایه گسترده بود وحتی پس از ازدواج این نگاه به شوهرانشان منتقل می شد .در ایران وبه هنگام ورود این دین به کشور که با زور و جنگ ان را قالب کردند و باعث شد که پیشینه ی این مرز و بوم در آتش حسرت این مردمان که تازه از قعر جهالت می خواستند به انسانیت برسند نابود شد وسوخت .

این قوم سوسمار خور .دستورات وافکارشان را وارد کردند ودر این بین برخی از حکامان برای تکیه زدن بر قدرت وعمر بیشتر زمامداریشان دست به استفاده ابزاری از دین فرمودند و کلی خرافات و افکار پوسیده وبعضا از عقل به دور را با چاشنی دین به خورد این مردم ساده لوح وساده اندیش ومردمانی که به فکر دنیای عقبایشان است دادند.در این بین دختران و زنان زیر این تیغ تا امروز نتوانسته اند سربراورند.

اینه همه مقدمه ای بود برای نقل این مطلب که هنگام برگشت از سفر چند ماهه .پشت سر زن شوهری که دختر کوچولویشان- که فکرنکنم یکسالش بود- راکه رویش به طرفم کرده نشسته بودم.همیشه دوست دارم این کوچولوها را به بازی گرفته و کمی اذیتشان کنم وحتی از به گریه انداختنن آنها کلی کیف میکنم.خلاصه این کوچولو با شکلک در آوردن من وادا واطوار من به خنده افتاده بود که دراین هنگام مورد مواخذه ی ابوی مبارکشان قرار کرفت وپدر فرمودند:

-                                                                                                                                                               این کاراچیه؟برادخترزشته .....

صدایش گنگ و نا مفهوم

می شنوم زوزهای باد و غم غریبی

ایستاده ام بر بلندی دلتنگی

گوش به زنگ نغمه های عاشقانه

ارتعاش صدایش در باد می پیچدومی میرد

چشمهایم.گوشهایمو مغزم کنجکاوند

شاد یابند ردی از او

بی سرانجامی .رخوت .بی کسی

شده هم پیاله ی امشب من

جمعه .1 اسپند .اولين روز از آخرين ماه سال

امروز .روز كثيفي بود . شديدا.چنانكه از آسمان لجن مي باريد. برخي آدمها به وحشتناكترين شكل خود تبديل شده بودند.برخي نيز پول مي گرفتند تا شرافت خود.و وجدان خود را بفروشند.بعضيها كه از قبل روح خود را به اعتياد فروخته بودند با دريافت مقداري از اين پولها شرافت نداشته اشان را نيز با ترياك دود كردند.جوانها سر خوش از اين مبالغ .به فكر سوري يا هيجاني هستند كه ساعاتي از اين غمها دور شوند.

كي بود ؟كي بود؟ من نبود؟ تقصير انگشتم بود .تقصير شناسنامه ام بود.تقصير مربع كوچك خالي آن بود .كه بايد ممهور مي شد.

واقعا امروز مي توانست آفتابي و بي نهايت شاد باشد كه لجن مال شد . مثل سرنوشتمان

82/12/02

اینجا اشکی بریزید

آنجای دگر های و هویی

قلب ستاره می سوزد

دل ماَه هم می گرید

فکر بنفشه رابکنید

از پی رقص سوسن

چه خون دل ها می خورد

یاس یاد ها هنوز می پیچد

ندارها؛دومين ساخته محمدرضا عرب بعد از آخرين ملكه زمين است.فيلمي كه به مسائل اجتماع مي پردازد و فيلمنامه نويس سعي كرده است به لايه اي از جامعه نقبي بزند.كه مي توان گفت در اين راه اصلابه آن مقصود مورد نظرخور نرسيده است.شايد تاكنون در داستان ها به اين گونه مدل شخصيت ها برخورد كرده ايم كه از ثروتمندان مي گرفتند و به فقرا مي دادند.اما نمي دانم چرا بايد اين داستان از معالجه چشمان يك دختر بچه آغاز بشود.به زعم من اگر فيلمنامه آغازش با آن پسربچه آشغال جمع كن همراه مي بود دليل منطقي اي مي بود با آن استدلالي كه علي (پژمان بازغي)داشت .و در آخر به دختر بچه ختم مي شد و براي دزدي ها دليل منطقي مي شد.در اين حركت بعد از هر دزدي هر كدام تقريبا از آن پول ها مقداري براي خود بر مي داشتند.اين سوال مطرح است چرا علي هيچ پولي بر نداشت.مي خواست پاكترين عضو گروه باشد؟هنوز فيلمنامه از نظر ساختاري با مشكل روبرو است و نياز به ويرايش و ساخت روابط منطقي دارد.همچنين ديالوگ ها ي پخته و روبه جلو اي ندارد.

در بازي بازيگران نيز تنها بازيگري كه مقداري از خود نشان داده است محسن طنابنده است و دو بازيگر اصلي ديگر چيزي براي ارائه ندارند.شايد دليلي كه محسن طنابنده را قدري نشان مي دهد لال بودن آن اوست.

شايد اين فيلم رابتوان در دو بخش تقسيم نمود كه تا قدري از نيمه دوم را با ريتم تند آن كه دزدي ها اوليه و تقسيم اموال براي فقرا نشان داده شده و در نيمه دوم ريتمي آرام پيدا مي كند.اگر به يك انسجام تدويني مناسبي مي رسيد بهتر بود.

هدف كارگردان تصوير يك فيلم بود و فكري پشت هر پلان نبود و لحظات نابي در هر پلان ديده نمي شد.بجز يك پلان كه نظرم را جلب مي كرد كه در صحنه دزدي از كاروان حج بود كه از پشت يك حصار گرفته شده بود كه تداعي كننده زنداني بودن و  محبوس بودن آنهاست.

چيزي كه هنوز متوجه آن نشده ام مربوط به پوستر فيلم است كه اصلا ربطي به مظمون فيلم پيدا نمي كند.و همچين قابي در فيلم نيست.كه از آن براي پوستر فيلم استفاده شده است.

بهر حال در اين وانفساي فيلمنامه خوب و فيلم خوب اين هم غنيمت است .اما چرا كارگردان هاي ما با دقت بيشتر در فيلمنامه و كارگرداني فيلم بهتري ارائه نمي دهند.

در بخش داستانی فیلم "دوما" به کارگردانی سجاد ایمانی حائز مقام اول گردید و فیلم "اینجا دور دست" به کارگردانی امید بحرینی مقام دوم را کسب کرد . فیلم "شکوه یاس" ساخته اسماعیل شهرستانی نیز به مقام سوم دست یافت . در این بخش از فیلم های " زنگ تفریح نکیر و منکر" ساخته مرتضی قائد پوری و "زنبیل" به کارگردانی فرهاد فیاض بخش تقدیر شد .

در بخش مستند فیلم "دُم دُم سحری" به کارگردانی فرهاد فیاض بخش مقام اول را کسب نمود و فیلم "فرشته نگهبان آب" ساخته طلایه اطلسی رتبه دوم را بدست آورد . در این بخش فیلم "گذری بر تاریخ دشتستان" به کارگردانی مهدی بسارده حائز رتبه سوم گردید. بنا به رای هیئت داوران از فیلم های " زندگی فرهاد فیاض بخش و " در مسیر زندگی" علیرضا جهد کار نیز تقدیر شد.

 راستي من تو عكس نيستم ...

http://omidbahraini.propicnet.com/

خوشحال ميشم سر بزنيد و نظر بدين.

بعد از يكسال اقامت در شيراز و فيلم ديدن (البته فيلم هاي  خوب) به تنهايي در سينما..به اين فكر افتادم كه كه يه دوره بذارم براي فيلم ديدن البته نياز به همراه احساس مي شود.اون هم البته بچه هاي فيلمي كه  بعدش در موردش بحث كنيم.پس از همشهرها و علاقمند اگه پايه هستين پيام بذارين.

پيشتر ها نمي دانستم  وقتي كنار دريا پاهاي كوچكمان را زير ماسه ها مي كرديم و از كناره ها يش

بر روي آن ماسه مي ريختيم و مي كوبانديم .و قلعه اي مي ساختيم  كه به هنگام بيرون آوردن پا

هايمان راه زير زميني اش نمايان مي شد.وقتي كودكي تخس براي بيرون راندن  همه آزار هايي كه

در جسمش ول مي خورد با پا هايش بر اين قصر خيالي لگدي مي زد.و همه آن دلخوشي ها به

همراه تمام ماسه هايش فرو مي ريخت.نمي دانستم كه ساختن قصري بر روي آرزوها يي كه داري

و به يكباره آن قصر آرزو هايت را فرو ريزد چه دردي مي كشي .......خيلي چيز هاي ديگر كه

وقتي بزرگ مي شوي معني برايت پيدا مي كند.....نمي دانم من هم قصر آرزوهاي كس ديگري را

هم فرو ريخته ام؟؟؟

قلبی پر تلاطم

حجم سرخ مبهم

دق البابی که بر گل میخ می کوبد

نشانی ای ته کوچه

دعوتی سبز

آفتابی در شب تار

حدیث دیوانه ای برای دلتنگی

پاشیده گرد حضور

دلش ریسه خنده ای می خواهد

چشمانش سراب لمس می کند

 اکنون ترنم  رویا جاریست

شاید فاصله به انتها برسد

شاید..............شاید

 امید بحرینی

چندی قبل یک تفاوت های روی ورقه ای کاغذ روی میزم بود. برایتان می نگارم .

وقتی من یک کار را دیر تمام می کنم ،من کند هستم.

وقتی رئیسم کار را طول می دهد،او دقیق و کامل است.

وقتی من یک کاری را انجام ندهم ،من تنبل هستم.

وقتی رئیسم کاری را انجام ندهد،او مشغول است.

وقتی کاری را بدون اینکه از من خواسته شود انجام دهم ،من قصد دارم خودم را زرنگ جلوه دهم.

وقتی رئیسم این کار را بکند،او ابتکار عمل بخرج داده است.

وقتی من سعی در جلب رضایت رئیسم داشته باشم،من چاپلوسم.

وقتی رئیسم،رئیسش را راضی نگاه دارد،او همکاری می کند.

وقتی من اشتباهی می کنم،من نادان هستم.

وقتی رئیسم اشتباه کند،او مانند دیگران یک انسان است.

وقتی من در محل کارم نباشم،من در گشت زدن هستم.

وقتی رئیسم در دفترش نباشد،او مشغول انجام امور سازمان است.

وقتی یک روز مرخصی استعلاجی داشته باشم ،من همیشه مریض هستم.

وقتی  رئیسم در مرخصی استعلاجی باشد،او حتما خیلی بیمار است.

وقتی من مرخصی بخواهم ،باید یک جلسه دلیل و توجیه بیاورم.

وقتی رئیسم به مرخصی برود،باید می رفت چون خیلی کار کرده است.

وقتی من کار خوبی انجام می دهم ،رئیسم هرگز بخاطر نمی آورد.

وقتی من کار اشتباهی انجام دهم ،رئیسم هرگز فراموش نمی کند.